هر سال محرم برای من یکی از بهترین فرصت های خودسازی و توبه است . هرسال با یه شرم غریبی بخاطر گناهام که خاص اونجور موقع هاست میرم تو مجلس میشینم و گریه میکنم ولی امسال اصلا فکر نکنم که روی این کار رو داشته باشم . چه جوری برم تو مجلس عزای کسی بشینم که هر روز دلش رو می شکونم و دل فرزندش مهدی رو به درد میارم؟ آخه جای منه گناه کار توی این مجلس هاست؟

از یه طرف میگم برم شاید آقا یه نگاهی هم به من کرد و از یه طرف به خودم می گم توی کلاغ سیاه خجالت نمی کشی بری وسط کفتر سفیدا...؟

شما نظرتون چیه برم یا نرم؟